De bruiloft van O. en C. was geweldig. Het geluk was alomtegenwoordig en dan doel ik niet alleen op het -zonder plan B- buiten organiseren van het hele programma in een verder volkomen verregende week. Het werd de enige mooie zomerdag in heel augustus. In afwachting van echte trouwfoto’s, één foto van een wegwerpcamera. Niet iedereen was ervoor te porren, maar sommigen ‘got their freak on’ in stijl.

(stencil gespoten naar foto Grunberg – voor zijn vaste column in de VPRO Gids nieuwe stijl)

Voor deel 5 van Intermezzo’s ‘eten van eigen land’, waren Aad en ik bij Sanders Pompoenen, in Sprang-Capelle. Waan je je in eerste instantie nog op een oud-Hollands boerderijtje, na het betreden van de kassen, ben je in een jungle. Een fantastisch oerwoud vol exotische pompoensoorten in de gekste vormen en maten en met bijpassende namen: Turkse mutsen, Mongogo de Guatemala, flying saucers, Lady Godiva en Yugoslavian fingers. (klinkt als een ensemble uit een Tarantino film)

Napoleon achteraan heeft geen nek. Alle mannen lijken vrouwen en andersom. De winnaar van de avond kreeg zo te zien een mand met chocolaatjes.

Breedbladige rucola is lekkerder dan de dunne soort en de bloemetjes ervan kun je ook eten. Sterker nog: die smaken fantastisch. Voor de Volkskrant serie* waren Aad en ik vandaag op landgoed Croy, in Aarle-Rixtel. Daar leidde Piet van Croys Kruiden ons door zijn kruiden-paradijs. Nu kennen we Vietnamese chrysanten (bouillon van jonge blaadjes), aartsengelwortel (de stengels confijten) en weten we dat gevulde Oost-Indische kers prachtige amuses oplevert. Ook verlangen we naarmate de serie vordert steeds meer naar een tuin.

*Elke zaterdag in Intermezzo, de zomerbijlage van de Volkskrant een biologische teler/tuinder in eigen land.

De buurman zal voorlopig in haar When-Harry-met-Sally method acting blijven geloven.

Als representante van de singer-songwriter look&feel, gaat zij voorbij aan het feit dat haar sound de buurtkatten angst aanjaagt.

Wetten, praktische bezwaren en lousy hypotheekadvies.

•Bovenstaand beeld maakte ik voor de Opzij agenda 2011, met humor als thema.

Vandaag stond de laatste aflevering van thuis eten in Volkskrant magazine. Tijd voor wat nieuws, dat mag best, na zo’n 75 verschillende uien en geen enkel ingrediënt dat ik nog nooit tekende. Wel zal ik de regelmatige mails van Onno & Loethe missen, hun tips & trucs en mijn wekelijkse avonturen in de keuken. Gelukkig is er het boek, waar zoveel nieuws in staat, dat het weekend verzekerd blijft van actie en een beetje liefde. En: er komt een leuke nieuwe serie aan in de zomerbijlage van dezelfde krant, met beelden van mijn hand bij teksten van Loethe.

Zelfs buitenlandse telemarketeers weten mij tegenwoordig te vinden.

Het deed me denken aan de keer dat een Nederlands dagblad belde. Ik koos voor kordaat kortaf en zei dat ik geen proef-abonnement wilde. De vrouw aan de andere kant bleef even stil, ging daarna hard lachen en zei dat ze een illustratieopdracht voor me had.

Wát de ‘vrijgezellen’ gisteravond wensten, weet ik niet. Feit is wel dat de vliezen van de hoog- zwangere ceremonie-vrouwe meteen bij thuiskomst braken en zij nog geen 24 uur later beviel van een dochter. De vallende sterren van maakster Maartje Kuiper, kunnen niet anders dan magisch zijn. (zie foto: een do-it-yourself kit voor ‘those who suck at noticing falling stars’, inclusief gebruiksaanwijzing) Het 4-gangen menu (eendracht) was trouwens ook sterrenwaardig. En dat er rond 4 uur ‘s nachts niemand omviel in de Vibes, dansend op Madonna, was ook best een wonder.

*Popshot is a poetry (and illustration) magazine gently intent on hoodwinking poetry back from the clammy hands of tweed jackets and school anthologies.

We waren op weg naar een verjaardag. Vanaf de snelweg zag ik een zwaan zichzelf bekijken in het onderste raam van een flatgebouw, op een verder volledig uitgestorven industrie-terrein. Verliefd op of bedreigd door zijn spiegelbeeld, beukte hij ritmisch met zijn kop tegen het glas. De treurigheid van dit beeld, bleef het feestje bedrukken.

Mijn vriend is de vaste fotograaf van De Unie Late Night. Afgelopen editie was hij -eenmalig- verhinderd. Met een lijst vol instructies, tips, trucs, een topzware camera, een gigantische flitser en enige plankenkoorts, was ik zijn stand-in. De inhoud ging -in mijn adrenaline rush- volledig aan me voorbij, maar over de foto’s ben ik tevreden. Na afloop danste ik als een bezetene op ‘Girls Just Wanna Have Fun.’

Mijn meivakantie zit erop.
Thuis vakantie vieren kan ik aanbevelen. De kunst is: 1) niets van de TO DO dingen doen, die je dacht te doen zodra je er tijd voor zou hebben. 2) Het vrijheidsgevoel dat dat met zich meebrengt aanvullen met lezen in de zon, ijs eten op gekke tijdstippen, onbeschaamd dansen zodra je de kans krijgt en een citroenboom kopen op de markt.

” De hitte werkte helend. De wereld was ver weg. Ik was een nieuwe mens, hier, in dit eenvoudige, onvolledige oord (…) alleenzijn in de zonneschijn had zoiets melancholieks en onwerkelijks dat ik me voelde als iemand in een roman.” Paul Theroux, Hotel Honolulu, ISBN 90 450 0765 7

Leanne Shapton, Important Artifacts and Personal Property from the Collection of Lenore Doolan and Harold Morris, Including Books, Street Fashion, and Jewelry, ISBN-10: 0-374-17530-6

Little Women, (1868 !) in Penguin Classic Deluxe Edition, 2007, (detail) cover door Julie Doucet.

Met collega-illustrator Petra Baan bekeek ik de Grote Kanarie Tentoonstelling in het Natuurhistorisch museum. We zagen Beatle-achtige kanaries met bloempotkapsels. En deze kleurenwaaier voor kanariekeurmeesters, met ernaast rijtjes op kleur gesorteerde ‘kanavertjes’. Net sleutelhangers, vond Petra.

‘Ergens waar je niet wil zijn’, moet je zien. En lezen. Ik had het boek van Brecht Evens al vaker opgepakt, weer teruggelegd. Om het plezier, het genot, het geluk – dat ik verwachtte – nog even uit te stellen. Verhalenvertellers die ook gekmakend geweldig kunnen tekenen, zijn schaars. Meneer Evens heeft het. Allemaal. Plezier, genot en geluk laten zich oneindig herlezen, jalousie neem je op de koop toe.

Brecht Evens, Ergens waar je niet wil zijn, Uitgeverij Oogachtend, ISBN 9789077549513

Bijna was ik vergeten hoe het voelt om een hele dag geen computer aan te raken. Alles waarvan ik de afgelopen maanden dacht: doe ik wel als ik een keer tijd heb, komt langzaam maar zeker voor elkaar. Klaprozen in de voortuin, morieljes en frambozen aan tafel, bibliotheekboeken in de lentezon.

De weblog van Jaap Biemans is een schatkist voor magazinemakers. Bijzondere nummers, split run covers, typografische hoogstandjes: allemaal verzameld en gearchiveerd door Jaap. Deze cover stuurde hij me op, vergezeld van de tekst ‘vindt jij vast mooi’. Ik geloof en hoop dat hij bedoelde dat ik de cover an sich erg mooi vind. Inderdaad. Ontzettend mooi.

Jaap Scholten las op Nur Literatur een verhaal voor dat me ontroerde. Hij verwoordde de jeugdherinneringen van een Roemeense gravin. Haar kindertijd met Nicolai, de huisbeer van het landgoed.

In de zomer van 2001 trokken Charlotte en ik 6 weken door het voormalige oostblok – ook door het gebied dat Scholten beschrijft en onderzoekt: Transsylvanië. Ik begrijp Scholtens fascinatie voor het gebied, de mensen en de verborgen verhalen. Achteraf gezien. Maar toen wij er rondreisden, overheerste ergernis. De romantiek was goed verstopt voor 2 meisjes met rugzak, zonder eigen vervoer. Sporadische sprookjesachtigheid woog niet op tegen louche private roomeigenaren, zakkenrollers, onvriendelijke buschauffeurs en heel erg enge douaniers.

In mijn dummy van toen schreef ik: ‘…. we komen in een Adams Family achtige toestand terecht. Een oude dame die vreemde gebaren maakt, neemt ons mee naar haar beschimmelde betonflat, alwaar haar echtgenoot (al dan niet dronken of dement) in onderbroek vanachter de deur verschijnt. De vrouw werkt hem, alsof we hem niet al duidelijk hadden gezien, weg in een kamertje en plet hem hierbij bijna met de deur’.

Ook maakten we samen een top 10 van meest in het oog springende zaken. Op 1: de hoge plateauzool, op 2: de zichtbaar doorzichtige BH-band, op 7: synthetische nagels met psychedelische motieven en op 9: motor-pin ups in bussen/douche-pin ups in bussen. Om door te dringen tot het wezen van een land en niet te vervallen in clichés, moet je er wonen, moet je er langer zijn dan 6 weken.